Es überlieferte Ḥarīz b. ʿAbdillāh, dass Zurāra b. Aʿyan sprach:
"Ich befragte Imām al-Bāqir (as.) über das Pflichtmäßige (al-farḍ) im Gebet.
Er sprach: 'Die Zeit, die Reinheit, die Qibla, die Zuwendung, die Verbeugung, die Niederwerfung und das Bittgebet (ad-duʿāʾ).'
Ich sprach: 'Was darüber hinaus?'
Er sprach: 'Eine Sunna innerhalb einer Pflicht (sunna fī farīḍa).'"
حَمَّادُ بْنُ عِيسَى عَنْ حَرِيزِ بْنِ عَبْدِ ٱللَّهِ عَنْ زُرَارَةَ بْنِ أَعْيَنَ قَالَ:
سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ عَلَيْهِ ٱلسَّلَامُ عَنِ ٱلْفَرْضِ فِي ٱلصَّلَاةِ، فَقَالَ: ٱلْوَقْتُ وَٱلطَّهُورُ وَٱلْقِبْلَةُ وَٱلتَّوَجُّهُ وَٱلرُّكُوعُ وَٱلسُّجُودُ وَٱلدُّعَاءُ. قُلْتُ: مَا سِوَى ذَلِكَ؟ قَالَ: سُنَّةٌ فِي فَرِيضَةٍ.
Quelle
Tahḏīb al-Aḥkām von aṭ-Ṭūsī, B. 2, S. 98, Ḥadīṯ 136